Kara Kuvvetleri Komutanı ile bu karşılıklı konuşma biraz sürdü. Bu derece, "Ailene sor da karar ver" ne demekti? Ailem yok derse, "Görevi yapamam" mı diyecektim? Vazifenin hassas ve kritik olduğunu, tehlikeler taşıdığını hissetmiştim. Askerlik sanatının özünde tehlike vardır, aksi halde farkı nereden gelecekti? Bunu üniforma giyen herkes böyle bilecek ve ruhen hazır olacaktı. O nedenle bu konuşmayı yadırgıyor, ne emir verilecekse hemen verilsin istiyordum. Sonunda Komutan dayanamadı:
"Pamukoğlu Albayım, sizi Hakkâri'ye göndermek istiyoruz," dedi.
"Şerefle giderim, derhal, ne zaman emrederseniz. Hemen göreve katılayım."