Şiirinin başında,
"Alaca bir at koşar içimde, zamansız, mekansız nefese doğru." diyen Nurullah Genç sonlarında şunu der, "At vuruldu; içim paramparça Rüveyda"
Ah, Rüveyda, "Oysa ben gözlerinden varırdım yüreğine..."
Bir okur, tüm kitabı alıntılamak ister mi? Şu an böyle bir durumdayım, her cümlesi aşk kokuyor..