Ben hepsini düşünürüm, Yirmidört saat Ve seni düşünürüm, Karanlık, hırslı..
Seni, cihanların aziz meyvası.
İlân-ı aşk makamından bir mısrâ,
Yeşerip, kımıldar içimde,
Düşer aklıma gözlerin..
Ancak zaaflarımızı seven bizi hakkıyla sever, meziyetlerimizi herkes zaten kabul eder" diyor Tanpınar Sahnenin Dışındakiler’de. Güzeli sevmek meziyet değil. Güzel olanı herkes sever. Meziyet; yıkıntının, çöküntünün altındaki madeni görmekte. Onu, bulup sevmekte.