Değersizlik hissi ile" yılışık davranış" sergileyen çocuk yapılacak en büyük iyilik, ona koşulsuzca kucak açmak ve kendini değerli hissettirerek toparlanmasına yardımcı olmaktır...
Halbuki çocukluk yılları, duyguların özgürce yaşanacağı, konuşurken tebessümle dinlenilecek yıllardır... İçinde bulunduğu çevre çocuğa değerlilik hissi yaşatıyorsa böylesi çocukların en belirgin özelliği, kaygıdan arınmış doğal tebessümleridir...
Yokmuş gibi yaşayan çocuklar değersizlik hissi taşırlar...
Konuşurken söz hakkı verilmeyen... dinlenilme yen...
Herkesle konuşulduğu gibi, kendisiyle konuşulmayan...
Her an bir yanlış yapacakmış gibi sürekli gözaltında tutulan...
Eleştirilen... durdurulan... engellenen...
Böyle bir ortamda yetişen çocuk, varlığını ortaya koyamaz... Kendini ortaya koyamadığı kadar da değersizlik hissine kapılır...