Ama düşten başka bir şey değildi bu ,tanabay bunu biliyordu.yaşam belki de yarı yarıya düşle dolu olduğu için böylesine güzeldi.Düşlerimiz,hepsi gerçekleşmediği sürece de değerini koruyordu.Tanabay dağlara,gökyüzüne bakarken insanların her zaman aynı ölçüde mutlu olamayacaklarını düşündü.herkesin alın yazısı kendine göreydi.şu yüce dağlardaki ışık ve gölgeler gibi, insanoğlunun yaşantısında da üzüntüler, sevinçler vardı. İnsan ömrü bunlarla doluydu….