Dışarda; evimizin ve bedenimizin dışında sürekli birileri öldürülüyorken, öldürülen her insan için bizim de biraz öldüğümüzü anlamak ne çok zama alıyormuş meğer!
Tuna bekliyordu. Birçok insan gibi bekledi o da. Beklemek bu çağın yazgılarındandı nasılsa. Hayır korkuyla değil. Kuşkuyla bekledi daha çok; "Ne zaman, hangi kılıkta kapımı çalacak?" kuşkusuyla...
Daha sonra, "Ne olacaksa artık olsun!" sabırsızlığıyla... "Yüzleşelim artık ve bu iş bitsin!.."