İnsan gerçekliği âleme mana katan yek-pâre ahenktir. Sabahattin Ali bu gerçekliği yüreğinin renklerine bulayarak ve düşüncelerinin suyunda bulanıklıktan berraklığa yüzdürerek bize sunuyor. Ve diyor ki sen gerçek bir mânâsın kardeşim kendine, bunu bildiğin müddetçe yüreğinin parlaklığı yoluna ışık olur.
"Ancak ne kadar büyük çaplı olursa olsun, bütün trajediler nihayetinde hayatın bir parçası hâline gelir; halkın bir depremden dolayı ayrıldığı evlerine dönmesi gibi."
Cebelavi sokak halkına kendini Edhem'de adalet, Cebel'de güç, Kasım'da hoşgörü, Arif'de kurnazlık olarak hatırlatır. Sokak halkı her hatırlamayı unuttuğunda büyük bedeller ve acılarla aynı sonu yaşar. Cebelavi Sokağı'nın Çocukları Mahfuz'un dinsel düşüncelerini kişiler üzerinden metaforlaştırarak , sağlam bir kurgu ve akıcı bir üslupla anlattığı başarılı ve güzel bir kitap.