Nerden çıktı yine bu lânet bulutları
Zifiri karanlık sanki gündüzler
Kim boyadı gökyüzünü karanlığa
Bırak gözün gözü görmesini
Yüreğin akıldan
Aklın bedenden haberi yok.
El insaf
Yetmez mi içtiğim karanlık
Soluduğum siyah...
Karanlığına sarılıp uyuduğum gecelerden kaçar oldum,
Batmasın diye güneşi kovaladım.
Bitmez dedim,
Geçmeyecek sandığım,
Hüzünler geçip gitti,
Geride bir ben kaldım.
Kaldığı yerden alamadım o beni...
İncinmiş yağmurlarla yürüdüm
Birbirimize incinişlerimizi anlattık
Sonra gülüp geçtik
Ben eve vardım
Onlar da denizlere aktılar.
Arada bir çaktırmadan arkamıza baktık
Sonra onlar göğe bense yere baktım.
Dağıldık,
Savrulduk,
Ardımızda incinmiş gülüşler kaldı...