sırtımı yırtıyor hayatın tırnakları.
avluda ağaçlar ve rüzgâr.
şehirler,
caddeler,
evler ve insan lekeleri.
başım önde yürüdüğüm o sahil şeridi.
ve kayboluşlar.
bu karanlık isimler ormanında ışıklı bir çiçektir adın.
her gece
uykusuzluğun kabrinde şiirler
yazıyorum
ateşkesi güneş oluyor
beynimdeki gece harbinin
cümle kâinat bağrına bassa beni
yine de gurbet kalırım kendi içimde.