Kendi gökyüzüm var, kendi yeryüzüm, kendi bulutlarım.
Kendi bahçemde, kendim oynarım.
İstersem bir kişi, istersem bin kişi...
Gönlümce oyun arkadaşlarım; bir başıma kalabalıklaşırım.
Kendimi kendimle bölüşürüm, söz verip kendimle buluşurum.
Yakınmam yok diye kimsem; kendimle darılır, barışırım.
Yalnız geldiğim dünyada, nasıl yaşadımsa bir başıma, gün gelip ölünce, ölüme de alışırım.
Ne fırtınalar koptu,
benim hayat dallarımdan
hiç birinde vazgeçmedim umutlarımdan
içimde kıyametler kopsa da
ben baharıyım yarınlarımın,
çiçek açarım her kışın ardından.
Nazım Hikmet
Sonra aramıza şehirler girecek, hiç karşılaşmayacağız.
Tesadüfler bile bir araya getirmeyecek.
Sonra da belki birimiz öleceğiz, diğerimiz hiç bilmeyecek…
📖 Nazım Hikmet