Esra aras
@ArssEsra
Penceredeki hayvanlar gözlerini domuzlardan insanlara, insanlardan domuzlara çevirip durdular, son bir defa önce domuzlara sonra insanlara baktılar ama artık insanı domuzdan, domuzu insandan ayırmanın imkanı yoktu.
Reklam
Aşkın tehlikelerini bilerek kendini ebediyen bu duyguya kapatan ben değil miydim? Karasevda, gözleri bağlı olarak bir uçurumun kıyısında yürümek değil miydi? Birine sevdalanmak, donmuş bir gölge, nerede ve ne zaman kırılacağını bilmene imkan olmayan ince buzlar üzerinde yürümek anlamına gelmiyor muydu?
Her insan bedeninin çürüyeceğini bilir ve bundan korkar” dedim. Ama çoğu insanın ruhu gövdesinden önce çürür; nedense bundan kimse korkmaz!
Yaşananları unutursan, geçmiş tekrar eder.
Ağlarken gülmeye başlayıp, delirirken akıllanacağım sonra yeniden delireceğim
Reklam