İnsanları kötü bilmekten,insanları kötü bulmaktan çok korkarım.Bazen birilerine güvenmediğimde bu güvensizliği onlar hakkında iyi düşünerek tamamlardım.Maksat tahayyül alanıma ve masum dünyama zarar gelmesin.
Rütbesi kendinden yukarıda olan biri hakkında bilgi sahibi olmayı pek sever;bir kont yada prensle yalnızca şapkalar çıkarılarak selamlaşma düzeyindeki bir tanışıklık bile,birtakım yakın dostluklardan üstün tutulur..
Mesela herhangi bir gün müthiş bir iç sıkıntısı seni boğar.Hayat sana karanlık,manasız gelir.İnsan biraz evvel senin zırvaladığın gibi felsefeler yapmaya başlar.Hatta yavaş yavaş onu da yapamaz ve canı ağzını açmayı bile istemez.Hiçbir insanın,hicbir eğlencenin seni canlandıramayacağını sanırsın.Hava sıkıcı ve manasızdır.Insan ruhunun çözülmez düğümleri bir muamma gibi önüne serilir..