Yazılanlar bir daha yinelenmeyecek, geçmiş bitti, hafızanın geri dönüşü yok, geçen bir bahar asla bir daha gelmez, aşkın gerçek olanı en vahşi ve inatçı olanı. Ama hepsinden önemlisi, “insanlar birinci mevkide giderken edebiyat yük katarına atılırsa, dünyanın sonu gelmiş demektir.
El yazmalarındaki son cümle, insanın zaman ve mekan düzenideki yerine yerli yerinde oturuyordu. “Soyun atası ağaca bağlanır, sonuncusunu da karıncalar yer,“ diye yazmıştı Melquiades.
Sonra büyük tutkuların ölüme rağmen sürebildiğini öğrendiler ve bugün böceklerin insandan çaldıkları sefalet cennetini günün birinde böceklerin elinden alacak olan başka hayvan türleri ortaya çıktıktan çok sonraları bile birer hayalet olarak da birbirlerini sevmeyi sürdüreceklerini anlayınca çok mutlu oldular.