Ayşe Sayım
@Ascha
Hukuk, Doktora Öğrencisi
Şu anda okuduğu kitaplar
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Okurluk yolculuğumuzun dönüm noktalarını oluşturan devrim niteliğinde hareketler vardır. Yüzyıllık Yalnızlık’ı okumak da kesinlikle bunlardan biri.
Kitabın son sayfasını çevirdim, kapatıp kenara koydum ve şu satırları düştüm sayfama;
“Bu sabah Yüzyıllık Yalnızlık'ı bitirmenin azizligi var üzerinde. Şüphesiz ki bu, kişisel okurluk tarihimde bir kaçışın göz alıcı bir sonu; ışıl ışıl, yepyeni bir yolun başlangıcı.”
Marquez’le yolum ilk kez iki sene önce Kırmızı Pazartesi ile kesişti. Kitabın insanı evinde hissettiren bir dil ve anlatımı vardı. Kendi ülkemle benzer kültürel dinamiklere rastladığımdan olsa gerek yazarın yarattığı atmosferi çok sevmiştim. Lafın kısası, daha ilk buluşmada yıldızım barışmıştı Marquez’le. İlişkimiz öyle güçlenerek ilerlemedi elbette. Aramıza zaman zaman giren şeyin büyülü gerçekçilik denen -ziyadesiyle çetrefilli bulduğum ve yazınsal yolculuğumda “okurluk seviyesi” diye bir olgu uydurmama neden olan- bir edebiyat akımı olduğunu çok sonradan öğrenecektim. Bir yazarın kalesine en gösterişli kapısından paldır küldür girilmeyeceğini Dostoyevski sayesinde öğrenmiştim. Bu sebeple -Marquezle ilişkimin seyrini de göz önünde tutarak-Yüzyıllık Yalnızlık’ı hep kenarda bekletmiştim. Ve dahası -tıpkı Karamazov Kardeşler’de yaşadığım gibi- beni yerle yeksan edecek bir serüvene adım atmaktansa; o yolculuğa hiç çıkmamayı, akıl almaz güzelliklerden mahrum kalma pahasına bile olsa o kalenin kapısından hiç adım atmamayı bile tercih edebilirdim. Bu sebeplerle uzunca bir süre bakıştık Yüzyıllık Yalnızlık ile, ya da onu görmezden geldim demek belki daha doğru olur. Bu kaçış kitap kulübümde Yüzyıllık Yalnızlık’ın listemize eklenmesine kadar sürdü. Ama içten içe bir bahane bulup kaçışıma devam etmeye kararlı gibiydim.
Çok övgü alan kitaplardan beklentim yüksek olur.
