Antibiyolog
@Aseledrgn
55 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Rahatınız Kaçacak/Kaçmalı da.Kadın
3 bölümden oluşan kitabın sonunda, Pınar Kür' ün İstanbul 2. Asliye Ceza Mahkemesine yazılmış bir savunması yer almakta. Bu savunmada yazar kendi kitabının incelemesini de yapmıştır ya da yapmak zorunda kalmıştır. Çünkü yazarın kitabı yasaklanmıştır. Sebep ise cinsel dürtüleri uyandırmak amacıyla yazılmış olması iddiasıdır.( Bence sebep kesinlikle politiktir.) Gerçek bir olay ele alınarak yazılan bu romanda yazarın amacı "kadın" üstündeki toplumsal baskıyı, kadını ezen, hor gören, başkalaştıran, kıymetsizleştiren zihniyeti ve yargıyı eleştirmek, toplumun her şeyi gören fakat kılını kıpırdatmadan, kendi çıkarlarına göre hareket eden her bir bireyini omuzlarından tutup sarsmak, kendine gel demek; 3. sayfadaki kadınları ve sözümona adaleti okurun gözüne sokmaktır.
İlk bölüm de bilinç akışı tekniği ile aktarılan hastalıklı düşüncelere sahip bir yargıç ve onun kadın düşmanı erkek zihniyetini okuyoruz. İkinci bölümde yine bilinç akışı tekniği ile toplum tarafından baskılanmış, bastırılmış, susturulup kullanılmış, ezilmiş ve kullanılmış, kullanılmış, kullanılmış, kullanılmış kadın Melek'in kafasındakileri, son bölüm de ise kendisini kurtarıcı ilan eden, ifade gücü kuvvetli, fakat içinde bulunduğu toplumdan çok da farklı olmadığının tüm bunları yazarken farkına varan bir gencin anlatısını okuyoruz. Fakat okurken de, okuduktan sonra da sinirlenmemek elde değil. Nitekim yazar "Romanımda çarpıcı, sarsıcı, rahatsız edici bazı sahneler olduğunu kabul ediyorum. Ancak, sanatın, edebiyatın işlevlerinin biri de zaten budur:Okuru sarsmak, uyarmak, rahatını bozarak o güne değin farkında olmadığı ya da yeterince önem vermediği birtakım gerçekleri algılamasını, kavramasını sağlamak. " sözleriyle niyetini açık etmektedir.
Son olarak baş karakterimiz Melek ile örtüştürülen, Kağızmanlı
Reklam
Kitap bende zıt duyguları harakete geçirdi.
Okuyup bitirdikten sonra hem beğendim hem beğenmedim mesela... Bunu da alıştığım okuma tarzının dışında bir tarz olmasına bağlıyorum. Okurken sürekli bir kaza, bir cinayet, sırlı bir kayboluş, intihar gibi felaket senaryoları bekledim, bir çok yeri heyecanla okudum ama bu beklediğim şeylerden herhangi biri olmadı. Bu beklenti ile okuduğum için hemencecik bitiverdi. Öte yandan genel olarak her türlü toplumsal konuya değinilmiş bir kitap olduğu için, kesinlikle boşa okunmuş bir kitap değildi benim için. Ayrıca Eda'nın kahvaltı masasındaki konuşmasından bir hayli etkilendim. Barbarın Kahkası okurken vicdanının sesini kulaklarında çınlatıyor insanın...
*Bir miktar spoiler içermektedir.
Kitabın başında sis ve unutkanlık o kadar güzel bağdaştırılmış ve anlatılmış ki başlarda yavaş yavaş sindire sindire okurken bende kendimi kitabın kahramanları gibi hafızamdan birşeyler silinmiş gibi hissettim. Kitap ilerledikçe daha sürükleyici ve heyecanlı olmaya başladı. Çünkü yerin altından gömülü bir devin deprem etkisi ile çıkacağını ve Savaşçı' nın da yaşlı karı kocanın unutulmuş oğulu olduğunu düşünmüştüm taki son bölümde savaşçının insanın içindeki intikam devini uyandırdığını anlayana kadar o kısımda sorguluyor insan unutmak her zaman kötü müdür? Ve muallakta kalan sonda ise sanki yazar okuyucusuna şöyle demiş; "Ey okuyucu hikayenin sonunu sana bırakıyorum, sen affeder isen Axl Efendiyi bil ki o tekneye binecek, sen affetmezsen de zaten Beatrice'de affetmemiştir. "
Kitap bittiğinde kafamda deli sorular...
Her şeyi hatırladılar da neden tekneciyi hatırlayamadılar?
Savaşçı'nın ailesine ne oldu?
Tekneci neden hep kocaları götürüp kadınları bırakıyordu?
Beatrice kocasını affetti mi?
Axl tekneye binebildi mi?
İyi ve güzel kitaplar kötü sonla, sorularla veya hem kötü son hem deli sorularla bitmek zorunda mıydı...
İyi bir okur kitaplarını nesnel olarak da sever. Bir dergide okumuştum bu sözü... İlk defa kendi çapımdaki kütüphanemde bir kitabı tutmak istemedim. Beğenmediğimden değil tabi ki; aksine çok beğendiğim için. Çevremdeki tüm insanlar büyük küçük ayırt etmeksizin herkes ama herkes okusun istedim. Bu kitap dünyayı gezsin istedim. Onu kitaplığım da saklamak bencilliğin dik alası olurdu. Çocukken kafama takıp durduğum büyüklerin tutumu hakkındaki görüşlerime tek tek deyinişi, hiç çekinmeden ebeveynleri, eğitimcileri ve sistemi eleştirmiş olması, sonrasında Nesinin okurlarına yazdığı mektupları ve yol göstericiliği ile okurunu aydınlatan bir kitap. Ayrıca okurken Nasrettin Hoca'nın fıkralarında olduğu gibi güldürürken düşündürmesi de tanıdık bir tat bırakıyor damakta...
