Âsıf

Âsıf
@Asifdil
Fîhi Mâ Fîh...
Yalnızlık
Yalnız bir günün sabahı Çiğ taneleri pencereden sızıyor Gün az önce doğdu Gökyüzünde taze bir kızıllık Güneş donmuş ruhların üzerini okşuyor Bulutlar korkuları yutuyor Sessizlik içimizdeki çığlıkları susturuyor...
İnsanlar ve Duygular
Reklam
Karanlık
Gecenin karanlığına sarılıyorum En kuytu köşede mehtabın ışığının vurduğu yere uzanıyorum Yüzüm, aydınlığa bakan zifiri karanlık Ellerim, sıcağa uzanmış buzdağı Kalbim, asırlar öncesinden kalmış bir harabe Asırlık çınarın köklerini suluyorum hüzün dolu gözyaşlarımla...
Şiir
Niçin
Yazarak biter mi acılar? Ya ümitler yeşerir mi? Kendimizden bile sakladığımız hayallerimiz gerçekleşir mi? Durmadan koştuğumuz yol bize kılavuz olur mu? Belki de boşuna yazıyoruz Belki de içimizdeki tükenmişliği rüzgara yüklemek istiyoruz Ya da anlamasını istiyoruz kainatın bizi bu kadar insana rağmen...
Şiir
Sessizlik
Hiç göz göze geldik mi? Duyduk mu kalplerimizin çığlıklarını? Peki hissettik mi acılarımızı? Yan yana uzanabildik mi gökyüzüne karşı? Yıldızlara bakarak söyledik mi korkularımızı cesurca? Hayal kurabildik mi geleceğe bakarak? Yoksa uzun uzun sessizce konuştuk mu? Yan yana iken zaman daha hızlı mı akıyor? Yoksa duruyor mu? Ama tekrar geldik başladığımız yere? Yine hicran ve yine vuslat hasreti...
Şiir
nefes
Fırtınalar kopsun Her yeri sel alsın Karanlık tek gerçek olsun Karanlıkta yaşamakta mükafat Yıldızlar dökülsün bir bir Başın omzumda Saçların avucumun içinde Tek tek dokunuyorum her teline Okşuyorum nefesini Her kaçamak bakışın yağmur damlasıyla alnıma düşsün...
Şiir
Reklam