Bir oyundaymışım da ebe beni unutup gitmiş gibi. Yıllarca oyunun kaldığı yerden devam etmesini bekleyen bir çaresizdim. Sobelenmek pahasına ortaya çıkıyordum ve kimseler varlığımı umursamıyordu.
Boğazım patlarcasına bağırıyordum:
Burdayım!
Burdayım!
Burdayım!
Zaman iyilik getirirken, iyilik götürüyor.
Bazen hızlıca geçsin diyorum,
bazen de geçen günlerin özlemiyle tutuşuyorum.
Öyleyse, sen iyisi mi dur zaman.