Mükemmel anneler mutlaka mükemmel çocuklar yetiştirmez ama mutlu anneler mutlaka mutlu çocuklar yetiştirir. Kanımca, bir annenin (veya anne/babanın) çocuklarına vereceği en önemli hediye, mutlu olmayı öğrenmek ve örneklemektir.
Aşırı korumacılık, toplumumuzda 'iyi' ebeveynlikle eşdeğer tutulmakta. "Aman koşma düşersin! Üstüne hırkanı giy, üşürsün!" türünden ikazlar, çocuğun kendi algılarına güvenini sarsar. Düşmekten korkmayı öğrenir; düşünce nasıl kalkılacağını bilemez; üşümenin daha ne demek olduğunu kestiremeden fazlaca giydirilir ve ilk rüzgarda hastalanır. Hata yapmasına izin verilmediği için, konuşmaktan veya fikrini açıklamaktan vazgeçer. Her şey önüne kolayca konduğu için, hayatın bu şekilde devam edeceği yanılgısına kapılır ve ilk hüsranda çöküntü yaşar