Kendimizi bu geceden ayırmaya muktedir miyiz?
Fakat ne garip, şimdi küreklere sarılarak sahile dönemeye ve insan kokan sokaklardan geçerek evlermize gitmeye mecburuz.
Kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldamayan düşünceler neye yarardı? Yaşayışımıza ve etrafımıza şekil vermek arzusuyla dünyaya gelmekten ise hayatın ve muhitin verdiği şekli kolayca alacak kadar boş ve yumuşak olmak daha rahat, daha makul değil miydi?