"Birini, bir insanı, canlı bir varlığı orada yatarken ve tam son saniyelerinde gözlerime bakıp benimle konuşurken görmek... Onu insan yapan o kıvılcım birdenbire sönüp gittiğinde, geriye bomboş cesetten başka bir şey kalmamıştı. Mümkün gibi gelmiyordu. İnsan bir an oradayken, bir saniye sonra... orada değildi."
"Acımak... Ben insanın ruhlarındaki derinliğin ancak onunla ölçülebileceğine kaniyim. Evet, dibi görünmeyen kuyulara atılan taş nasıl çıkardığı sesle onların derinliğini gösterirse başkalarının elemi de bizim yüreklerimize düştüğü zaman çıkardığı sesle bize kendimizi, insanlığımızın derecesini öğretir."