Sadece yalnızlık çeken çocuklar tutkularını bütünüyle, dağılmaksızın koruyabilirler. Ötekiler, duygularını başkalarıyla beraberlik atmosferinde, gevezelikleriyle harcarlar.
Bir köpeğin bir tavşanı kovalaması niçin bir tavşanın bir köpeği kovalamasından daha zevkli olsun? Eğer hoşumuza giden kovalamaysa, her ikisi de bir kovalamadır. Ama avcılara asıl keyif veren bu değil ki. Bir hayvanın ötekini parçalayıp öldürmesidir. Oysa bir insan nasıl olurda bu kan dökmeden zevk alabilir?