Çiğdem
@Asteriaas
“Sanki tüm hayatım boyunca yanlış melodi ile dans etmiş gibiyim.”
341 okur puanı
Mayıs 2023 tarihinde katıldı
Tuhaf bir insanlık tragedyası...1000Kitap
Şu ana kadar okuduğum en tuhaf kitap... İnsanın beyninde düşünce kargaşası yaratan bir insanlık tragedyası... Bireyin iç dünyası ve toplumda var olma çabası... Aslında bana kalırsa sevgisizliğin lanetlediği bir bireyin duygusuz bir caniye dönüşümü, yani toplumun kendi eliyle var ettiği diğer caniler gibi. Bana göre sevginin güzelleştirici ve iyileştirici bir gücü vardır ve sevgisizliğinde aynı şiddette kötülüğü ve hasta ediciliği vardır. Dahiyane bir koku alma yeteneğine sahip karakterimiz eğer bir parça sevgi görseydi yeteneğini iyiye doğru kullanabilirdi belki... Kim bilir....
Reklam
Aslında çoğumuz "içimizdeki soytarı'yı" oynuyoruz...1000Kitap
Yazarın da sık sık ifade ettiği üzere: toplumda kabul görülme çabası ile içindeki benliğini sürekli baskılayan ve dışarıya yansıttığı sahte kişiliğine, yani yazarın ifadesiyle içindeki soytarının ve gerçek benliğinin savaşını anlatan bu kısa roman. Aslında yazarın hayatıyla ilgili çok gerçek barındırdığı için yazarın intihar mektubu olarak görülür. Muhtemelen kitabın bu kadar bilindik ve okunur olmasının temel nedeni bu gerçekliğe dayanıyor. Toplum gerçeğini deşip önümüze koymaya çalışan yazara hak veriyorum.
"Toplum dediğin tam olarak neydi?
Toplum dediğin şey sen değil miydin?"
Toplum dedikeri bireyden ibaret değil miydi? Diye sorar ve söyler yazar.
Toplum benim, sensin, odur, onlardır... Toplum bireylerden oluşur. Bir bir birilerinden... Peki yaşamımızı çoğu zaman hatta neredeyse her zaman topluma uydurma çabamıza ne demeli? Yaşam mı? Gerçek benliğimizin yaşamını yaşıyor muyuz? Yoksa toplumun istediği kişiyi "içimizdeki soytarıyı" mı oynuyoruz. Evet, kitap bana bu soruları sordurdu.
Yazarın gerçekte kitapta yazdığı gibi intihar etmiş olması ve kitaptaki hisleri ve düşüncelerini göz önünde bulundurduğumda: yazarın yaşamı boyunca kendi varoluşunu deştiğini ve bunu dışa vurunca kabul görülmeme korkusuyla "içindeki soytarıyı" oynadığını gördüm.
Bence, Hayatı boyunca kendisiyle çatışan, varoluş sancısını dindiremeyen insan önce delirir(toplumun tabiriyle) sonra intihar eder.
Bu kitap, Yazarın başka eserlerine de yansıttığı hayatının edebi intihar mektubunun son bölümüdür.
Hiç bu kadar dokunaklı bir hikaye beklemiyordum1000Kitap
Bir yaşama kaç hayat sığdırılır yada bir hayata kaç acı sığdırılır... Kaç defa ölünür bir yaşamda? Kaç defa gömülür? Yada kaç defa canını kendi elinle toprağa gömersin? Kaç hata bir çok yaşamı mahfetmeye yeter yada belki bazı hatalar düzeltir...
Acı, açlık, sefaletin eksik olmadığı bir yaşamdan, yaşamlardan geriye ölü bir ruhun gömülmeyi bekleyen bedeni kalır.
Okurken ağladım ara ara... İçime bir ağırlık çöktü bitirince!
Yaşam koşullarının hâlâ değerinin bilinesi zamanlardayız. Eğer Yaşamak için doğmuşsak: bir parça yaşamak için bu kadar çırpınmamalıydı insanoğlu. Belki de her şey bir tesadüften ibarettir. Tanrı yarattığına zulmetmez ya!
Bu kitabı okuyalı üç ay oldu. Kitap üzerine bir kaç şey söylemeden edemeyeceğim. Çoğumuzun yaptığı gibi bende bir kitabı okumayı düşündüğümde okur sayısına ve beğenilmesine dikkat ederek alır, okurum. 'Çoğunluk beğendiyse güzeldir!' yanılgısı!
Açıkçası ben pek beğenmedim. Üzerimde bir etki bırakmadı. Öyle çok bahsediliyordu ki ben de bir beklenti içindeydim haliyle fakat kitap erkil bir zihniyet ile yazılmış, kitabın yarısına hiç katılmadım. Kitabı göz önünde bulundurduğumuzda şöyle ki herhangi bir büyüğünüzden nasihat dinlermişcesine yazılmış. Bir kişinin kendisini geliştirmesi yada farklı bir bakış açıcı edinmesini sağlayacak herhangi bir düşünceye rastlamadım.
Yani pek beğenmedim! Benim düşüncem tabiki. Okuyacaklara iyi okumalar dilerim!
Yarı otobiyografik olan bu eserde; Baş karakter Martın Eden'in sevdiği kadın için, ona denk, yakışır olabilmek için, sonrasında ise yazar olabilmek için verdiği bu değişim mücadelesinde, ne yazık ki bütün anlamlarını, hayatın bütün zevklerini, tadını, yaşama sevincini kaybeder.
Asıl kendine ulaşmışken, kendinden vazgeçti.
Martın'ın hikayesi azmin, mücadelenin, hırsın ve öğrenmenin hikayesiydi. Fakat gerçek bir aşkın hikayesi miydi bilemiyorum. Çünkü Ruth ona, içindeki benliğine ulaşmasına ayna tuttu. Ama bu değişim Martın'ın içinde vardı zaten. Belki geç belki çok geç ama bir şekilde hayatının başka bir yaşayışında içindeki o değişime yenilecekti bence. Kitaplara ilgisi önceden olan Martın'ın ilk Ruth'u göreceği anda bile öncesinde kitaplara ilgi duymasından belliydi. Ve siz değerli okurlar bilirsiniz ki, gerçek kitap okurları severleri bilirler ki, değişimin taşlarıdır kitaplar. Kişinin kendisini yeniden inşa etmesinde temel yapıdır kitaplar. En azından bana göre öyle. Herşeyi öğrendi Martın. Ya da bilgi adına çoğu şeyi diyelim. Ruth'a denk hatta üstün bile oldu. ve ne yazık ki beraberinde insanların menfaatçı, sahte samimiyetlerini de çözdü. Uğruna çabaladığı başarıya ulaştı ama tadına varmadı. Varmak istemedi diyelim.
Bu kitap azmin nelere kadir olduğunu çok güzel anlatmakla beraber, kişinin asla ama asla kim ne derse desin inandığı şeyden vazgeçmemesini de öğütler.
Bana göre Ruth onu asla gerçekten sevmedi. O hayalindeki erkek figörünü eliyle inşa etmek ve sonrasında onu sevebilmeyi umdu.Umduğuyla da kaldı. Zira insan sevdiğini değiştirmez, onun gibi olur. Oysa Onun gibi olmaya çabalayan Martın idi. Martın Eden'in sonunu hiç böyle tahmin etmezdim. Kitapların kendisi ile önceki hayatının arasında açtığı o derin uçurumda kayboldu. Yaşama sevincini kaybetti.
Jack
Reklam