#1- Gittikçe İnanıyorumHayata Dair
Hayal kurmak isteyen ve ona inanmak için can atan benliğimle, doğru ya da yanlış yaptığımı sorgulayan yanım çakışıyor. Bu ikilemde gittikçe daha çok savruluyorum. Korktuğum şey ise hayallerimin her geçen gün güçlenmesi ve benim, kendime karşı olan ikna ediciliğim.
Şahidim: Duvarlar
En çok duvarlara dinmeyen sinirim.
Sessiz kalan şahidiydiler her şeyin.
Ne acıdır ki çaresizce beklerim onları,
“Ben oradaydım!” diye haykırmalarını.
Kutsal Tutsak
“Bir çok kere hayal kırıklığı yaşamış ama ikinci bir şans vermekten kaçınmamıştı. Kafasında yaşattığı insanoğluna o kadar umut yüklemişti ki ona yaşattıkları hayal kırıklığını kabullenmek istememişti. Çok korkunçlardı. Çevreye karşı, ailelerine karşı, kendilerine karşı…
Nefret.
Uçsuz bucaksız bir nefrete sahiptiler. Bitmek tükenmek bilmeyen bir nefret.
Öfke.
Öfkelenmek o kadar kolay ki onlar için. Yanlışlıkla çarpışan iki kişi tartışmayla başlayıp ölümle son bulabilen kavgalara girişiyordu.
Ama asıl üzüldüklerim naif ruhlu olanları. Onlar için oldukça acımasız bir ortam. Hiç çekinmiyorlar onları hırpalamaya yada kırmaya. Ya aptal güç oyunlarına kurban gidiyorlar yada ego tatmini çabalarına. Bazende sadece keyiflenmek için kandırıp oynuyorlar onlarla. Günün sonunda da geride bıraktıkları şey bir enkazdan farksız kalıyor.”
İlk kısa hikayem ‘Kutsal Tutsak’ profilimde yayında. Acemice olsada hikayeme bir şans verir misiniz😊
Yeni kurgumun taslağını çıkarırken yazdığım sahneden tırsıp yarım bıraktım😃 Gerici sahne yazarken böyle olan bir saf ben olamam ya😅😂