Uğruna mücadele ettiğim, ruhumun bütün gücüyle elimde tutmak istediğim o ilk insan nasıl da elimden uçup gitti... nereye bilmem ama gitgide hızlanarak gitti, bense o hasta zihnimde bu insanı, bu tek kişiyi alıkoyabilmek için hiçbir şey bulamadım...
insanın hainliği, yaralarını kabullendiği için.
yaraları sevmek lazım
karanlığı da..
karanlık iyidir kir tutar.
acıysa insanı tok...
gece kadar insanı seven yok..