Risaletü'n-Nur bu asırda, bu tarihte bir "urvetü'l-vüska"dır. Yani çok muhkem, kopmaz bir zincir ve bir "hablullah"tır. Ona elini atan, yapışan necat bulur
Asa-yı Musa - 91
Zira düşünüyorum ki ve belki de biliyorum ki insan en çok üzüldüğü zaman ellerini duaya açar. İstediği olmadığında yalvarır en çok Allah'a, başına bir kötü iş geldiğinde sessizce kıpırdanmaya başlar dudakları. O zaman gerçekten de hüzün, sıkıntı, keder o kadar da kötü değildir demek ki. Bilmiyorum...
Çok yoruldum biliyorum. Yorgunluğumu düşünmemek için aklıma başka şeyler getirmeye çalışıyorum. Ne düşünsem de cümleler geliyor aklıma Şu hiç tanımadığım yazarın cümleleri sanki zihnime yapışıyor.
"Hüzünlenen insan Allah'ı hatırlar"