Atra
@Atraa
Biri felsefenin kendisine ne kazandırdığını sorunca, Kinik Diogenes şöyle cevap verdi:Hiçbir şey değilse bile, talihin her durumuna karşı hazırlıklı olmayı..
Şu anda okuduğu kitaplar
Bazı kitaplar vardır, okunmaz; insanın içine bırakılır.
Gece Açan Çiçekler tam olarak öyle bir kitap. Sessizce geliyor, gürültü yapmıyor ama kaldığı yerden uzun süre gitmiyor.
Tarık Tufan bu romanda, hayata tutunamayan ama düşmeyi de bırakmayan insanların hikâyesini anlatıyor. Gündüzleri güçlü görünen, geceleri ise kendi içinin enkazında dolaşan karakterler var. Her biri yarım kalmış, her biri biraz geç kalmış. Ve hepsi, adını koyamadıkları bir eksikliğin içinde yaşamaya devam ediyor.
“İnsan bazı acıları anlatamaz. Çünkü kelimeler yetmez, susmak da yetmez.”
Kitap boyunca suskunluk neredeyse bir karaktere dönüşüyor. Söylenemeyenler, yarım kalan cümleler, boğazda düğümlenen itiraflar… Aşk bile burada bir sığınak değil; daha çok insanın kendini kaybettiği bir yer.
“Sevmek bazen iyileştirmez, sadece yarayı daha görünür kılar.”
Tarık Tufan’ın dili çok sade ama çok derin. Gösterişli cümleler yok; bunun yerine insanın içini yavaş yavaş acıtan bir gerçeklik var. Okurken sık sık durup düşündüm: Biz kaç şeyden vazgeçtiğimizi ‘olgunluk’ diye adlandırıyoruz? Kaç suskunluğu sabır sanıyoruz?
Kitapta zaman kavramı da tuhaf. Geçmiş hep orada. Ne kadar kaçarsan kaç, gece olunca insan en çok kendine yakalanıyor.
“Gece, insanın kendinden saklanamadığı tek zamandır.”
Gece Açan Çiçekler, umut veren bir kitap değil belki. Ama gerçek. Ve bazen insanın en çok ihtiyacı olan şey umut değil, anlaşılmaktır. Bu kitap tam da bunu yapıyor: “Yalnız değilsin” demiyor ama yalnızlığını tanıyor.
Bitirdiğimde içimde şu kaldı:
Bazı insanlar gündüz soluyor, gece açıyor.
Bazı kalpler ışıkta değil, karanlıkta kendini buluyor.
Ve bazı kitaplar, insanın yarasını iyileştirmiyor ama ona bir isim veriyor.
Bu yüzden Gece Açan Çiçekler, herkes için değil. Ama geceleri içine doğru çöken, susarak yaşayan, çok hissedip
Reklam
Ahmed Arif – Leylim Leylim
Atra’nın Gözünden Bir İnceleme
“Leylim Leylim”, Ahmed Arif’in hem kalbime hem de kendi iç yolculuğuma benzeyen bir ses. Bu kitabı okurken, bir şairin değil, bir insanın içini açıp kader çizgisini gösteren bir dostun fısıltılarını duyarım. Ahmed Arif, kelimeleri kanıyla yazmış gibi; her mısra, memleketin susuz tarlaları, hasretin kavruk soluğu ve aşkın gölgesinde uzanan bir isyan.
Benim için “Leylim Leylim”, aşkı romantik bir parıltıdan çıkarıp gerçekliğin içine, toprağın sertliğine, ayrılığın acısına yerleştiren bir kitap. Aşk burada süslenmez. Aşk, saklanmaz. Aşk, insanın iliklerini yakar; ama aynı anda bir kök gibi tutar, güç verir. Ahmed Arif’in aşkı, modern bir duygusallık değil; bir halkın bütün hikayesini sırtlamış kadim bir ateş.
Kitabın her satırında şu hissi taşıyorum:
Aşk bazen bir kişiye duyulmaz; bir şehre, bir geçmişe, bir düşe, bir sürgüne duyulur.
Bu yüzden “Leylim Leylim”i okurken kendi içimdeki kırılmaları da görürüm. Kaybettiklerimi, yarım kalanları, dokunamadıklarımı. Ama garip bir şekilde, acının içindeki direnci de fark ederim. Ahmed Arif, insana hem ağlamayı hem ayakta durmayı aynı anda öğretir.
Kitapta beni en çok etkileyen şey, şairin dilinin yalınlığındaki kudret. O kadar az sözcükle bu kadar büyük bir dünyanın kapısını açabilmek… Bu, ancak içi gerçekten yananların yapabileceği bir şey.
“Leylim Leylim” benim için sadece bir şiir kitabı değil.
Bir hatırlatma.
Aşkın da, kavuşamamanın da, özlemin de insanı büyüttüğünün kanıtı.
Sayfaları kapattığımda içimde şu cümle kalıyor:
Her aşk iz bırakır.
Ahmed Arif’in izleri ise derindir, karadır, ama garip bir şekilde şifa verir.
Behçet Aysan’ın Düellosu, insanın kendisiyle, hayatla ve adaletsizlikle yaptığı uzun bir hesaplaşmanın şiirle vücut bulmuş hâli. Şair, sözcükleri birer mermi gibi değil; birer yara izi gibi kullanıyor. Her dize, hem kişisel hem toplumsal bir acının yankısı.
Aysan’ın şiirinde sessizlik bile konuşuyor. Bir yanda aşkın ince sızısı, bir yanda dünyanın sert yüzü… “Git dersen giderim, kal dersen kalırım” derken bile bir teslimiyet değil, derin bir direnç gizli. O, duyguyu büyütmeden ama saklamadan anlatıyor. Ne fazlası var ne eksiği.
Şiirlerinde sade bir dil, yoğun bir duygu var. Sokaktaki insanın sesiyle yazılmış ama bir filozofun derinliğiyle düşünülmüş dizeler bunlar. Her kelime sanki içimizdeki suskun tarafla düello ediyor.
“Düello” sadece bir şiir kitabı değil, vicdanla yapılan bir yüzleşme. Okudukça kendi iç savaşına, kendi “düello”na tanık oluyorsun. Aşkın, kaybın, umudun ve direncin iç içe geçtiği bir yer burası.
Behçet Aysan’ı okumak, acının içinden güzelliği çekip çıkarmayı öğrenmek gibi. Yavaş, derin, yakıcı ama iyileştirici.
Puan vermedi·162 syf.··
Beğendi
·2025 32. kitabı
·9 günde okudu
·Okunma: 03 Kasım 2025 09:17
Remzi Erdinç’in kaleminden çıkan “Sıradan Bir Gün, Tuhaf Bir Adam”, sıradanlığın içine gizlenmiş bir “yaşam muhasebesi” hikayesi. Başkarakter Tahir Dayı, 65 yaşında, emekliliğin durağan ritmine teslim olmuş bir adam. Günleri birbirine benzeyen, hatıralarla yetinen biri. Fakat bir sabah kapısını çalan yabancı, onun hem geçmişini hem de varoluşunu sorgulamasına neden oluyor.
Roman, bu noktadan itibaren basit bir olay örgüsünden çıkarak “seçimler” üzerine bir alegoriye dönüşüyor: Eğer gençliğe yeniden kavuşma şansı verilseydi, insan aynı hataları tekrar eder miydi? Gerçek değişim yaşla mı, farkındalıkla mı gelir?
Yazarın dili sade, yer yer şiirsel. Kısa cümlelerle büyük sorular sormayı başarıyor. Tahir Dayı’nın iç sesi, okura kendi hayatını aynalıyor: Kaçırılmış fırsatlar, susturulmuş pişmanlıklar, zamanın insana oynadığı küçük oyunlar...
Kitabın en güçlü yanı, “olağan” bir karakteri merkezine alıp onu tuhaf, hatta mistik bir deneyimin içine yerleştirmesi. En zayıf noktası ise, bu derin fikrin kısa sayfalara sığdırılmaya çalışılması; bazı bölümler aceleye gelmiş hissi bırakıyor.
Remzi Erdinç
Yine de son sayfa kapandığında insana sessizce şu cümleyi düşündürüyor:
“Bir daha başlasam, aynı ben olur muydum?”
Ayrıca, kitap için çok teşekkür ederim. 
Kitaplarımvedünya
Remzi Erdinç
Yine de son sayfa kapandığında insana sessizce şu cümleyi düşündürüyor:
“Bir daha başlasam, aynı ben olur muydum?”
Ayrıca, kitap için çok teşekkür ederim. Kitaplarımvedünya
Puan vermedi·64 syf.··
Beğendi
·2025 11. kitabı
·19 saatte okudu
·Okunma: 28 Temmuz 2025 09:24
Bazı kitaplar sadece okunmaz, hissedilir. Martı Jonathan Livingston da tam olarak böyle bir eserdi benim için. Her satırı içime işledi, her cümlesi adeta ruhuma dokundu. Çünkü bu kitap sadece bir martının öyküsünü anlatmıyor; özgürlüğü seçmenin, kendi yolunu bulmanın ve sürüden ayrılma cesaretinin sembolü oluyor.
Jonathan, hayatta “daha fazlası” olduğunu hisseden ama çevresi tarafından “fazla” bulunan herkesin hikâyesi. Tıpkı benim gibi… Bazen yargılandım, bazen yalnızlaştım ama içimdeki ses hep başka bir yol olduğunu fısıldadı. Bu kitap, o sesi yeniden duymamı sağladı.
Richard Bach, bana hayal kurmanın sadece bir ayrıcalık değil, bir hak olduğunu hatırlattı. Uçmak, sadece gökyüzünde değil, kendi içimde de yükselebilmekti. Mükemmelliği ararken hata yapmanın, düşmenin, yeniden denemenin ne kadar kıymetli olduğunu bir martının gözünden öğrendim.
En çok da şu satır içimde kaldı:
“Sen düşündüğünden çok daha fazlasısın. Sınırlarını zihnin çizer.”
Bu kitap, içindeki martıya kulak vermek isteyen herkes için bir çağrı. Ve ben artık uçmaktan korkmuyorum.
Teşekkürler Jonathan… Bana kanatlarımı hatırlattığın için.
Reklam