Ölümdür bu, hakiki ölçüt odur…. Bütün canlıların en mahrem boyutu olan ölüm , birbirine indirgenemeyen iki düzene ayırır insanlığı… bu iki düzen arasındaki mesafe, bir akbaba ile bir köstebek , bir yıldızla bir tükürük arasındakiden de fazladır… ölüm duygusu olan insanla bu duyguya hiç sahip olmayan insan arasında, iletişimi mümkün olmayan iki dünyanın uçurumu açılır; bununla birlikte ikisi de ölür; fakat biri ölümden habersizdir, öteki ise bunu bilir; biri sadece bir anda ölür öteki ise sürekli ölmektedir….
Her insan, kendinin bir şey önereceği anı bekler : Ne önerdiği önemli değildir. Bir sesi vardır ya , o yeter. Ne sağır ne dilsiz olmanın bedelini pahalıya öderiz..
Ee, yani?
Yani, dostum, kendimizi şununla avutmak zorundayız: Hiçbirimizin gerçekliği diğerinden daha gerçek değil ve her ikimizinki de yalnızca bir anlığına var.