El!f
@Avare21
Tiktok hesabım:adastraperaspera9
Şu anda okuduğu kitap
Kendime Notlar
Kitabın bana bir şeyler kattığını değilde daha çok hatırlattığını düşünüyorum.İlk başlarda çok sıkıcıydı ama sonradan sardı.iki ana düşünce var bence kitapta.iki düşünce de benim önceden okuduğum kitaplarda gördüğüm ve üzerine epey düşündüğüm düşünceler.Dostoyevski gibi bir yazarın ağzından bu düşünceleri okumak da hoş oldu açıkçası.Bu düşünceler hakkındaki fikirlerimi netleştirdi diyebilirim.Bu düşünceler;ıstıraptan zevk alma ve asıl olayın bir gayeye ulaşma değil gayeye ulaşmaya çabalarken ki süreç.ikinci düşünce yakın zamanda okuduğum Martin eden kitabında vardı hatta bence kitabın belkeğimini oluşturuyordu.ama iki kitapta da sonuçları hemen hemen aynı yere varıyordu.Yeraltından notlarda diyordu ki gayeye ulaşmaktan korkarız çünkü ulaştığımızda ne yapacağımızı bilemeyiz,Martin eden de Martin hedefine ulaşıyor ve kendini sonuna kadar tükettiği için intihar ediyordu.acıdan zevk alma ise Peyami Safa’yı ve doğan cüceloğlunu hatırlatıyor bana çünkü onlar da bu düşünceden bahsetmişti.Ve çok doğru bence bazen gerçekten saadetten zevk almak yerine acıdan öyle bir zevk alınır ki.ortada hiçbir şey yokken acı çekmek ister insan.istediği zaman çekmeli de çünkü mutluluk ne kadar iyi geliyorsa ruha ıstırapta hiç ummadığımız kadar iyi gelir fikrimce.ayrıca gereksiz ama bu kitap bana unutamadığım bir rüyamı hatırlatıyor.silinik bir şekilde hatırlıyorum ana o rüyamda tesadüfi bir şekilde yeraltında bir kütüphane buluyordum ve oraya gidip ödünç kitaplar alıp okuyordum.kitap ismiyle benzer bi rüya olduğu için hatırımda.birbirinin kodlanmış hali gibi ama hoşuma gidiyor:)
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“İnsan refahtan başka şeyi de sevemez mi?Belki ıstıraptan da aynı derecede hoşlanıyordur?Hatta ıstırabın saadet kadar faydalı olması da mümkündür;insanın sırasında acıyı ihtirasa varan derecede sevdiği bir gerçektir.”
“Fakat insan hercai,bir dalda durmaz bir yaratıktır ve belki de satranç oyuncuları gibi gayeyi değil,gayeye giden yolu sever.Kim bilir belki de insanların yeryüzünde ulaşmaya çalıştığı tek gaye,bu gayeye ulaşma yolundaki daimi çaba,başka bir deyişle hayatın ta kendisidir.”
“Kolay elde edilmiş bir saadet mi,yoksa insanı yücelten ıstırap mı daha iyidir?”
“Ben Tanrı’dan bile korkardım.Tanrı’nın sevgisine değil,gazabına inanırdım.İnanç.Bu yalnızca Tanrı’nın kırbacını yemek üzere mahkemeye çıkıyormuşum gibi bir histi.Cehennemin varlığına inansam da cennet benim için yoktu.”
