Sanki birisi çıkıp da "nefes al" dese, alacakmışım gibi,
Ya da bir pencere açılsa, bu ağır hava dağılacakmış gibi.
Ama öyle olmuyor; insan kendi içine ne kadar çok bakarsa,
Dışarıya o kadar az sığabiliyor.
Öyle bir akşam işte;
Ne ağlayacak bir gözyaşı kalmış, ne de diyecek bir söz,
Sadece vakti gelmiş bir günün, usulca bitişini seyrediyorum.
Duygu İdi
İnsan kendine bir soru sorduğunda,
Cevabını bildiği ama yüzleşmekten kaçtığı bir uçurumun kıyısında buluyor kendini.
Herkes dışarıda kendi telaşını yaşarken,
Ben burada, hiçbir yere varmayan bir yolda yürüyormuşum gibi hissediyorum.
Duygu İdi
Yastığımda gece kalmış,
Perdenin ucunda sabah.
Yine o aynı yer,
Yine o aynı sızı,
Benden önce uyanmış.
Sesim çıkmıyor,
Çünkü kimse duymuyor
Bu saatin kaç olduğunu.
Sadece kalp,
Bir ritim tutturmuş,
Varlığını hatırlatıyor
Yokluğunla.
Dışarıda hayat başlıyor,
Bense kendimi
Güneşe karşı
Bir sığınak gibi
Kapatıyorum.
Duygu İdi
Aşkı süslü cümlelerde arama bende,
Ben seni bir papatyanın o sarı göbeği gibi,
Sessizce, en ortada, sımsıcak seviyorum.
Öyle "seviyor-sevmiyor" diye yapraklarını koparmaya da kıyamam;
Zaten bilsen, her yaprağın benim için "sen" demek olduğunu...
Duygu İdi
Instagram:dyglusiirlr