Önceden insanların yalnızca kendi dertlerini düşünerek hayatta kaldığını düşünürken şimdi insanların yalnızca sevgiyle hayatta kaldıklarını anladım. Her kim içinde sevgiyi yaşatırsa Tanrı’nın yolunda kalmış olur, Tanrı da o kimsenin içindedir. Çünkü Tanrı, sevgidir.
Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti. Acıyı, susuzluğu, açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden daha rahat döşeklere, daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı. Dünyaya olan kayıtsızlıkları bazen o kerteye varıyordu ki, kendilerine altın ve gümüşten, zevk ve safadan, lezzet ve şehvetten bir alem kurup, keder ve ızdırap fikirlerinin kafalarına girmesine izin vermiyorlardı.