Söylediklerine uyuluyordu, ama kimsede ne sevgi ne korku ne de saygı uyandırıyordu. Sadece tedirginlik hissi yaratıyordu. İşte bu! Tedirginlik. Açıktan bir güvensizlik değil, sadece ve sadece tedirginlik. Oralarda böylesi bir şeyin... becerinin ne kadar da etkili olduğunu bilemezsiniz. Örgütleme, inisiyatif hatta emretme konularında hiçbir özel yeteneği yoktu. Bu, şubenin içinde bulunduğu içler acısı durumdan bile anlaşılıyordu. Ne bilgisi vardı ne de zekâsı. Bulunduğu pozisyon ona bahşedilmişti, ama neden?
Reklam
Yalanı hiç sevmediğimi bilirsiniz; nefret ederim, dayanamam yalana, bunun sebebi de sizden daha dürüst olmam değil, yalanın beni çok sarsmasıdır. Yalanda bir ölüm hissi, bir ölümlülük tadı vardır; işte bu tat da dünyada en sevmediğim, en nefret ettiğim ve en unutmak istediğim şeydir. Yalan, sanki çürük bir şeyler yemişim gibi beni perişan eder, hasta düşürür. Mizaç meselesi sanırım.
Karanlığın Yüreğine, yalnızca Afrika’da geçen bir yolculuğu değil, insanın kendi içindeki karanlığa doğru yaptığı bir keşfi anlatır. Conrad bu eserinde medeniyet kavramını sorgularken, insanın güç ve yalnızlık karşısında nasıl değişebileceğini de çarpıcı biçimde gösterir. Kurtz karakteri idealizmden yozlaşmaya giden bu sürecin güçlü bir sembolüdür.
Kitabı okurken yazarın yaşam öyküsünü de incelemek, metni çok daha derin anlamayı sağlıyor. Bu nedenle Conrad’ın biyografisini mutlaka okumanızı öneririm.
Herkese insan doğasını ve kendi iç dünyasını sorgulama cesareti gösterebilmiş bir ömür dilerim...
