Aylin
@Aylinmoda
152 okur puanı
Mayıs 2023 tarihinde katıldı
Yaşamdaki en önemli şey mutlu olmak değil, canlı olmaktır.
Herkes nefes alır ama gerçekte herkes yaşamaz.
Katılıyorum. Nefes almak yaşamın şartı ama gerçekten yaşamak için insanın hayata dokunması, hissetmesi ve kendini gerçekleştirmesi gerekiyor.
Reklam
Beni Kör Kuyularda romanında Güldiyar’ın durumunu okurken içimde en çok hüzün duygusu oluştu. Onun yaşadıklarını, hayvanat bahçesindeki masum hayvanlara benzettim. Çünkü onlar da suçsuz oldukları hâlde özgür değildir; izlenirler, sınırlandırılırlar ve kendi doğal hayatlarından koparılmışlardır. Güldiyar da sanki böyle bir kafesin içinde gibidir.
Romandaki “kör kuyu”yu ben sadece bir yer olarak düşündüm: Güldiyar’ın içine düştüğü ve çıkamadığı bir yer. Yukarıda bir hayat vardır ama oraya ulaşmak onun için neredeyse imkânsızdır.
Bence Güldiyar’ın hayatının bir noktasında kurtulma ihtimali vardı. Fakat karşısındaki insanların kötülüğü bu ihtimali yok etti. Çünkü o topluluğu oluşturan insanlar kötü olmasalardı zaten böyle bir kötülüğün parçası olmazlardı.
Bu yüzden roman bende en çok çaresizliğin ve insan kötülüğünün bıraktığı derin bir hüzün duygusu uyandırdı.
Aslına bakılırsa, yaşamımızın büyük bir kısmı içgüdülerimizle yaşanıyor olabilir.
İnsan çoğu zaman aklıyla değil, içgüdüleriyle hareket ediyor sanırım sorunlar da bundan çıkıyor.
Belki de 🙂 İçgüdülere göre hareket etmek biraz doğanın dili gibi. Ama insanı karmaşık yapan şey, bazen o içgüdülere rağmen farklı seçimler yapabilmesi sanırım.