Bu yaraları ilk annemde görmüştüm. Sinesindeki binlerce kırığa rağmen çay demlerdi babama, devam ederdi koşmaya, yüreğindeki cam kırıklarıyla kafa tutardı dünyaya. Dalında binbir çeşit çiçek yetiştirirdi gözyaşlarıyla. Bakışlarında uçsuz bucaksız bir imtihan, yüreğine düşmeyen cemreyi kendi düşürürdü havadan. Bukadar güçlü olmayı annemden görmüştüm. Yüreğine gelmeyen baharda çiçekler açtıran, hep dik duran annemden görmüştüm.Güçlü olmak istemeyen mecbur bırakılan annemden... Senin kızın olmaktan gurur duyuyorum annecim.