Əslində kimsə onu yaşarkən həyatının ən xoşbəxt anını yaşadığını bilməz. Bəzi insanlar bəzi coşqulu anlarında həyatlarının o qızıl anını indi yaşadıqlarını səmimiyyətlə (və tez-tez) düşünə və söyləyə bilərlər bəlkə, amma yenə də ruhlarının bir yanıyla bu andan da gözəlini, daha da xoşbəxt olanını irəlidə yaşayacaqlarına inanarlar. Çünki xüsusilə gəncliyində heç kimsə bundan sonra hər şeyin daha pis olacağını düşünərək həyatını davam etdirə bilməyəcəyi kimi, insan da həyatının ən xoşbəxt anını yaşadığını düşünə biləcək qədər xoşbəxtdirsə, gələcəyin də gözəl olacağını düşünəcək qədər nikbin olur.
Amma həyatımızın eynilə bir roman kimi son halını aldığını hiss etdiyimiz günlərdə ən xoşbəxt anımızın hansı olduğunu mənim indi etdiyim kimi hiss edib, seçə bilərik. Yaşadığımız bütün anlar içində niyə bu anı seçdiyimizi izah etmək üçün də öz hekayəmizi bir roman kimi yenidən danışmaq lazım gəlir, əlbəttə. Amma ən xoşbəxt anı işarələdiyimiz zaman onun çoxdan keçmişdə qaldığını, bir daha gəlməyəcəyini, bu səbəbdən bizi incitdiyini də bilirik.
Bu ağrıya dözməyin yeganə yolu o qızıl andan qalan bir əşyaya sahib olmaqdır. Xoşbəxt anlardan geriyə qalan əşyalar o anların xatirələrini, rənglərini, toxunma və görmə zövqlərini bizə o xoşbəxtliyi yaşadan insanlardan daha çox sədaqətlə qoruyarlar.