beni nereden yakalayacağını o kadar iyi biliyordu ki ...Yakaladı da .
İşin kötüsü nereden vuracağını da bir o kadar iyi biliyordu ki; yüzümü yerden kaldırıp,suratına bakarak son kez derinlemesine nefes alamadım..kesildi.Kayboldu.karanlık.Ekşi..Erik kadar ekşi...
Sözcükler, gece vakti bile yatağımda beni uyandırdılar.
Sözcükler tavana kendilerini resmettiler.
Zihnimdeki hatıra sayfalarında kendilerini yaktılar.
Ertesi gün uyandığımda,yırtık bir kağıt parçasının üzerine sözcükleri aktardım ve bence,dünya o sabah renk değiştirdi.