Aytən Əsgərova
@Ayten_1905
Səhər tezdən evdən çıxan Aqata üfüq boyunca uzanan mənzərəyə seyr etməyə başladı. O, nəm torpağın ətri ilə qarışan şam ağaclarının qoxusunu digərlərinə çəkdi. Aqata hər zaman arzuladığı başqa bir xoşbəxtliyin artıq həyatının onun üçün açdığı bu yeni səhifədə olduğunu anladı. O, hər zaman məhz bu xoşbəxtliyin arzusu ilə yaşamışdı.
Elə həmin səhər, qayıdarkən yolda Raula da baş çəkmiş Milli nəhayət ki, Filadelfiyaya çatdı.
O, ilk öncə evinə deyil, "Kambar Kampus Center" kafesinə doğru yol aldı.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Sevil
Balaş: Sevil, sən hara gedirsən?
Sevil: Sosializmə, fabrikə! Mən oradan gəlmişəm, oraya da gedirəm. Qadınların azadlıq yolu ancaq oradadır!
Almaz
Bəli, özümü təqsirli bilirəm, çünki mən bu invalid çuxası geymiş qolçomaq hacı əhmədlərə, şəriflərə, mirzə səməndərlərə qarşı mübarizəyə ancaq Kommunist Partiyasının rəhbərliyi ilə və yoxsul kəndliləri təşkil etmək yolu ilə iş görülə biləcəyini yaxşı düşünməmişdim. Mən tək başıma mübarizə aparmışdım. Mən başa düşməmişdim ki, bu mübarizəni ancaq mən aparmıram, fəhlə sinfi partiyanın rəhbərliyi altında aparır. Mən səhvlərimi boynuma alıram. Ancaq bu səhvlərim düşmənlərimi sevindirməsin. Mübarizə davam edir! Səhvlər mənə çox şey öyrətdi.
1905-ci ildə
Köhnə dünya dağılmağa, yeni dünya qurulmağa başladı.Köhnə məzarlığı sökür, yerində mədəniyyət bağçası tikirdilər. Baxşı da orada idi. O, Sonanın baş sümüyünə baxır və düşünürdü. Ala gözlərinin yeri birər qara uçurum idi. Al dodaqlarından əsər belə qalmamışdı. Sonanın yalnız inci dişləri qalmışdı. Sona, sanki gülürdü, nəyə gülürdü, Sona? O, çar jandarmlarının və burjuaziya hakimiyyətinin qanlı siyasətinə gülürdü. O, incilin və Quranın həqiqətlərinə, o, burjuaziya milli namusunun məntiqinə gülürdü. Ver əlini, Sona, ver əlini, Baxşı! Qoy keçmişin qanlı tarixi bu köhnə məzarlıqda əbədilik gömülsün. Qoy yeni qardaşlıq dünyasının qırılmaz qolları sizin əllərinizi, iki qardaş kütlənin birləşmiş həyatı kimi, əbədilik birləşdirsin...
Yaşar
Toğrul: Hə, yoldaş Niyaz, necə görürsən bu işləri?
Niyaz: Məni də o köpək oğlu yoldan çıxarmışdı. Yaxşı, köpək oğlu, gələrsən, evdə danışarıq!
Toğrul: Sağ ol, yoldaş Yaqut.
Yaşar: Sağ ol, Yaqut. Mən səni bu qədər qoçaq bilməzdim.
Əmirqulu: Ağız, Şərabanı, dahı biz neçin qalmışıq. Gəl barışaq da. Ancaq o xəmir-tabağa yoxam.
Belokurov: Daha qorxma,
Şiddətli həyəcanlardan acıyan Antuan və Klemans As, Rodolf, Qanca, Şarlotta və onun rəfiqəsi ilə birlikdə nahar etmək üçün "Qudmundsdottirə" gəldilər. Ancaq nahara hələ saat yarım vardı, ona görə də Klemans qarabasma oyunu oynamağı təklif etdi. O, oyunun qaydalarını izah etdi: onlar özlərini kabuslar kimi aparmalı, yəni kafelərdəki çətirlərin altında oturan insanlara gözlərini zilləyərək baxmalı, küçələri və mağazaları dolaşmalı, bayquş səsi çıxarmalı, bir sözlə, özlərini gözəgörünməz kimi təsəvvür edərək bu durumun üstünlüklərindən istifadə etməliydilər. Klemans və Antuan əllərini qorxunc şəkildə yuxarı qaldırıb, zəncirləri cingildədərək Parisi həyəcanlandırmağa getdilər.
Hər şey o anda orada başlamışdı. Hər şey o gün burada başladı.
Və sonra bitdi. -Yaxşı, görüşərik, - Dekster yavaş-yavaş geri çəkilib uzaqlaşərkən dedi: -Mən də elə fikirləşirəm, -Emma gülümsədi. -Mən də. Hələlik, Em. -Hələlik, Deks. -Gülə-gülə. -Hələlik. Sağ ol.
Siz nə güman edirsiniz, madonna? Ürək partlaması da zahirən xoş olan başqa izahatlar kimi bir şeydi.
Mən xoşbəxt bir kəpənəyəm,yaşasam da, ölsəm də...
