İnsan bir başkasının hep kötüsünü hatırlardı. On hatırın biri kötü olsa birden iyilikler silinirdi. Ama onda başkaydı ,hep kırdı döktü sonra döndü gülümsedi , kadın bu gülümsemesinde kaldı sanki yine terkedecek olan o adam değilmiş gibi . Aklında adam varken damarlarında dolaşan kan değildi . Uyuşturucuda olduğu gibi ona bağımlı hale gelmişti. Zararlı olduğunu bildiği halde zihnini zehirlemeyi seviyordu onun anılarıyla. Birinci gün ,ikinci gün, beşinci gün hah evet temizim artık demeye kalmadan yine giriyordu kanına adam sinsice . Ne adamdı ama.. doğrusu hep şaştı kadının.