Ve kardeşim Hidayet,öfkelenince de onların bütün kusurlarını, küçüklüklerini,daha önce hoşgörüyle karşıladığım kendini beğenmişliklerini daha şiddetle görüyordum ve unutmuyordum.Onları kıskanıyordum onları beğenmiyordum.Oynadıkları oyunu hiç anlamiyorlardı.Yaşamak istiyorlardı;en çok buna kızıyordum.