Bir insanı kendisi kadar, kendi düşünceleri, dertleri, korkuları ve noksanları kadar ne meşgul edebilirdi? Halbuki bütün arkadaşlarının gözünde sanki sihirli bir gözlük vardı ve kendilerini görmelerine mani oluyordu. Bu kadar ahmakça bir körlüğe başka bir mana verilemezdi.