Sakar’ı bitirdiğimde bir kitap okumuş olmadım. Bir çocuğu kurtaramamış olmanın utancıyla baş başa kaldım. Ölmek istedim. Bu kitapta kimse bağırmıyor kimse yardım edin demiyor diyorsa da görmüyor..
Herkes susarak öldürüyor.
Sakar ,gözünü korkunç sahnelerle doyurmuyor.
Sana bir şey göstermiyor ve sen göstermediği şeyler yüzünden parçalanıyorsun. Kirli, soğuk ve çözümsüz. Bu yüzden Sakar okunduktan sonra bitmiyor; insanın içinde kalıyor, rahatsız ediyor ve şunu söylüyor: Asıl korkunç olan, bunların hâlâ oluyor olması.