Bahar can
@Baharcann
Tatvan
140 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bence kitabın en vurucu taraflarından biri şu:
“Güçlü olan her zaman haklı değildir.”
Yaşar Kemal sürekli bunu gösteriyor. Filler çok büyük, çok güçlü ama aslında korkuyorlar. Çünkü düşünen ve birleşen karıncalardan çekiniyorlar. Hatta kitapta düşünmek bile tehlikeli.
Ama Yaşar Kemal tamamen karamsar da değil.
Kitabın sonunda en büyük şey “umut” diyor çünkü küçücük karıncalar birleşince filleri yenebiliyor. Çok sevdiğim yazarın çok çok sevdiğim kitabını tavsiye ediyorum I.
Filler Sultanı ile Kırmızı Sakallı Topal KarıncaYaşar Kemal · Yapı Kredi Yayınları · 202515,6bin okunma
Jules Werne klasiği…
Yaşadığı dönemde henüz var olmayan teknolojileri inanılmaz bir ayrıntıyla hayal edebilmesi…
Elektrikle çalışan bir denizaltı, dalgıç kıyafetleri,
Okyanus altı keşifleri gibi… ve düşünebiliyor musunuz bunları 1869’da yazıyor yani henüz modern denizaltı yaygın değilken. Verne resmen bilim insanı gibi yazıyor. Bir istiridyenin içinde incinin oluşumunu bile merak uyandıracak şekilde anlatıyor. Denizin derinliklerinden çok insanın merak duygusuna yolculuk yaptıran bir kitap oldu benim için. Deniz temalı hikâye sevenlerin sans vermesi gereken bir kitap.
Kitabı kapattığımda içimde garip bir sessizlik vardı. Böyle ağlamak gibi değil ama insanın içine çöken bir ağırlık gibi. Sanki bütün roman boyunca biri pencerenin önünde oturmuş da hayatı izlemiş ama
Dino Buzzati – Tatar Çölü üzerine…
Bir ömür ne zaman “beklemek” olur?
Drogo’nun hikâyesi bana şunu düşündürdü: İnsan gerçekten bir şeyi mi bekler, yoksa beklediğine inanarak hayatını mı geçirir? Büyük bir anın hayaliyle, küçük ama gerçek anları kaçırmak… Asıl kayıp bu mu?
Belki de en zor soru şu:
Ya biz de kendi “kalemizdeysek” ve bunun farkında değilsek?
Sizce Drogo gerçekten kaybetti mi, yoksa biz mi kaybetmekten fazla korkuyoruz? Kitap oldukça sade ama derin bir dile sahip. Okuması kolay etkisi uzun sürüyor. Özellikle düşünmeyi ve sorgulamayı sevenlere kesinlikle tavsiye ederim.
Raskolnikov başlangıçta iyi niyetli bir çocuk olarak anlatılıyor ama kendini üstün ve ayrıcalıklı gören bir teorisi var. Ona göre bazı insanlar normal ahlaka bağlı kalmayabilir ve daha büyük bir amaç için küçük bir kötülük yapabilir. Bu düşünce onu cinayete itiyor ama işin ilginç yanı, öldürdükten sonra bile pişmanlık, suçluluk ve sürekli kendini sorgulama hali onu tamamen bir kötü karakter yapmiyor. Çünkü Dostoyevski bunu bilerek yapıyor. Raskolnikov’un içsel muhakemeleri, suçluluğu ve psikolojik çelişkileri o kadar derin ki, biz okurlar ister istemez onunla bir bağ kuruyoruz. Katil olduğunu biliyoruz ama onun içsel çatışmalarını da birebir yaşıyoruz. Bu da doğal olarak empatiyi tetikliyor.Raskolnikov kendini öylesine sorguluyor ki biz okurlar aslında onun düşüncelerini yargılamadan takip ediyoruz. Bize sorgulama hakkı verilmemesi, yani doğrudan kötü veya iyi dememesi, empatiyi ve üzüntüyü artırıyor. Çünkü onun kendi iç çelişkileriyle boğuştuğunu görüyoruz ve bir yandan da insan olarak onu anlamaya çalışıyoruz.Kendisini ele vermesi, onun bir nevi vicdan savaşı. Başka bir çözüm yolu teorik olarak vardı ama Raskolnikov bunu içsel bir yük olarak taşıyamadı. Kendini ele vermesi insan olmanın suçun ve vicdanın çatışmasıyla ilgili. Biz de bu çatışmayı okurken onun yanında gibi hissediyoruz.Yani Raskolnikov’u hızlıca sevebilmek ya da ona acıyabilmek, Dostoyevski’nin bize verdiği psikolojik yakınlıktan kaynaklanıyor. Ben bu yüzden Raskolnikov karakterini kitap boyunca hep korudum. Mutlaka okunmalı!
