Biraz daha düşününce kendimin de acı çektiğini anladım ve bu sefer kendi çocukluğuma içim yandı.
Daha sonra babamın anamın çocukluğuna içim yandı ve son durak olarak ülkemin bütün çocuklarına içim yandı.
Yine kimseye kızamayacağımı anlayınca bundan sonra ne yapabilirimle ilgili düşünmeye karar verdim..
Peki ne oldu bana ? Nasıl kurtuldum bu tiksintiden ? Kim canlandırdı gözlerimi ? Nasıl uçtum ayak takımının pınar başında oturmadığı yüksekliklere ? Tiksintim mi yarattı benim için kanatlarımı ve pınarları sezen güçlerimi ? Sahiden en yükseğe uçmam gerekti, hazzın pınarını yeniden bulmak için..
Gerçekte insanlar ölü doğmuştur. Uzun zamandır canlı olmayan babalardan çoğalıyoruz.Bu durumdan zevk alıyoruz.Bir fırsatını bulsak, neredeyse beynimizdeki fikirlerden ve düşüncelerden doğmayı gerçekleştireceğiz.