Bahar Takay
@Bahartakay
Öğretmen
Lisans
3 Temmuz
42 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
İncir Kuşları bitti ama içimde bitmedi. Bu kitap benim için bir roman değil; yaşanmış, gerçek acıların tanıklığıydı. Anlatılanlar kurgu değil, gerçekten yaşanmış ve hâlâ devam eden acılardı.
Sinan Akyüz’ün aktardığı Bosna Savaşı, geçmişte kalmış bir felaket değildi. Bir gecede evinden edilenleri, yalnızca kimliği yüzünden hedef hâline gelenleri, sevdiklerini kaybeden insanları okurken kalbimde ağır bir yük hissettim. Çünkü bunların sadece “olmuş” değil, bugün de “olmakta” olduğunu biliyorum.
Yıllar geçmesine rağmen sadece savaşın adı değişmiş, ülkeler değişmiş; ama acı hiç değişmemiş. Aynı ırkçılık, aynı kimlik çatışmaları, aynı zulüm ve aynı işkenceler hâlâ hüküm sürüyor. Kitabın bazı sayfalarını karıştırırken gözümün önünde İsrail–Filistin, Doğu Türkistan, Suriye canlandı. Coğrafyalar farklıydı ama yaşananlar aynıydı. İnsan yine insana bunu yapıyordu.
Bu kitapta anlatılan insanlar benim için birer karakter değil; acılarıyla, sessizlikleriyle, yarım kalmış hayatlarıyla gerçek oldular. Hayatta kalmanın bile bazen bir suçluluk duygusuna dönüştüğü satırlarda boğazım düğümlendi.
İncir Kuşları, bana savaşın sadece silahlarla değil; sessizlikle, görmezden gelmeyle ve unutmayla da insan öldürdüğünü gösterdi. Ve ben anladım ki, coğrafya değişse de, isimler değişse de, insanın insanı yok etme arzusu hâlâ aynı; bu acılar susmaz, unutulmaz, geçmez.
Reklam
Orhan Kemal’in ‘Ağlayarak yazdım’ dediği kitabını ben de gözyaşlarıyla okudum. Hiçbir yere sığamayan ürkek bir kadın… Yok olan bir aile… Masum bir çocuk...El Kızı, bir ailenin sessiz çığlıklarını, toplumun görünmez baskılarıyla birleştiğinde nasıl yaralara dönüştüğünü anlatan güçlü bir Orhan Kemal romanı.
İyilikle kötülüğün, sevgiyle öfkenin aynı çatıda nasıl çarpıştığını yalın ama öyle derin bir dille verir ki, okurken insan kendi evinin duvarlarında yankılanan duyguları duyar.
Toplumun yüklediği namus, ahlak, saflık gibi kavramlar karakterlerin kaderini şekillendirirken, roman okuyucunun yüreğine dokunan bir gerçeği hatırlatır:
En büyük savaşlar bazen evin içinde yaşanır; en büyük yaralar da kapılar kapandığında açılır.
Yu Hua’nın “Yaşamak” romanı, insanın hayata tutunma çabasını en sade ama en etkili biçimde anlatan eserlerden biri.
Roman, Çin’in değişen toplumsal düzeni içinde sıradan bir adam olan Fugui’nin trajik yaşam öyküsünü konu alıyor.
Başlangıçta zengin bir aileye mensup olan Fugui, kumar ve savurganlık yüzünden her şeyini kaybeder. Ancak asıl hikâye, o kayıplardan sonra başlar.
Yazar, Fugui’nin gözünden hem bireysel hem toplumsal çöküşü gösterirken, “yaşamak” eyleminin ne kadar derin ve güçlü bir anlam taşıdığını hatırlatıyor.
Roman boyunca ölüm, yoksulluk, savaş, kayıplar ardı ardına gelir ama Fugui’nin içindeki yaşama isteği hiç sönmez.
“Yaşamak, bazen hiçbir neden olmadan sürdürmektir.”
Bu cümle, kitabın ruhunu özetler niteliktedir.
Son zamanlarda okuduğum en etkileyici kitaplardan biriydi.Her sayfası beni derinden sarstı. Mükemmel bir eser, kesinlikle okunmalı.
Yaşamak
Yaşamak
Puan vermedi
Daha önce okuduğum tekrar okurum diyip tekrar okuduğum mükemmel bir eser. Zülfü Livaneli eserleriyle henüz tanışmadıysanız bu kitaptan başlayın derim.
60 yıllık bir yolculuğa çıkacağınız tarihin acımasız olayları arasında masum insanların aşklarını konu edinir.
Rahmetli Doğan Hoca'nın uzun zamandır okumayı düşündüğüm bu kitabını nihayet okudum. Bu kitabı okurken tüm eğitim hayatım bir film şeridi gibi gözümün önünden geçti ve bundan sonraki hayatım için rehber oldu. Türkiye'nin dört bir tarafından gelen öğretmen davranışlarına ait bu mektupları okuyunca bazen duygulanacak, bazen orda bahsedilen öğretmeni alkışlayacak bazen de öfkeleneceksiniz. Ama sonuç olarak kendinizi bir muhasebeye çekip "ben olsam bu davranış karşısında nasıl davranırdım?" diyerek özeleştiri yapacaksınız.
Öğretmen, öğretmen adaylarına ve velilere tavsiye edeceğim mükemmel bir kitap.
Keyifli okumalar dilerim...
Reklam