Batuhan Kaya
@Bakaya
Dönüş yolunda mezarlığın yokuşunu çıkarken yıldızların hepsinin kafamdaki bir düşünce, bir an, bir bilgi, bir hatıra gibi olduğunu hissettim. İnsan hepsini aynı anda düşünemiyor ama görebiliyordu. Aklımdaki kelimelerin, aklımdaki hayallere yetişememesi gibi bir şeydi bu. Kelimeler duygularıma yetişemiyor ve yetersiz kalıyorlardı.
İnsan daha yaşarken yarı can imiş. Kendi kendinin çiçeği, kendi kendinin tohumu, kendi kendinin yalanı imiş.
Öyle ki bir kere gerçekten şaşıran ve hayrete düşen hele bu şaşkınlık kendisi ile ilgili ise bir daha tam emniyet ve güven duyamaz. Hep biraz şaşkın kalır.
Ama çocukken şimdi bana tuhaf gelen bir dostluğu vardı, diyebilirim ki her şeyin. Her şeyle birden nasıl böyle bozuşuldu, ne tuhaf.