Bu kitabı okurken hikaye okumadım gibi hissetim
Sanki birinin kafasının içine düştüm
Yozo diye bir karakter var ama aslında karakter falan değil bildiğin yaralı bir insan
Çocukluğundan beri insanlara karışamıyor
Nasıl davranılır nasıl normal olunur bilmiyor
O yüzden hep rol yapıyor
Güldüğü yerlerde gerçekten gülmüyor konuştuğu yerde aslında susuyor
Herkes hayatı yaşarken o sadece taklit ediyor
En çok da bu vurdu beni
Kalabalığın içinde ama kimseyle değil
Kitapta büyük olaylar yok
Aksiyon yok entrika yok
Sadece utanç var yalnızlık var yabancılık hissi var
Ama garip şekilde insanı en çok da bu yoruyor
Bazı sayfalarda abartıyor mu acaba dedim
bazı sayfalarda da lan bu direkt ben dedim
Öyle sıcak bir kitap değil
Okurken içini ısıtmıyor tam tersine hafif üşütüyor
Kış gibi bir kitap
Herkese gider mi gitmez
Ama kendini bazen insanlardan ayrı hissediyorsan
ben niye uyum sağlayamıyorum diye düşünüyorsan
fazla dokunuyor
Bence bu kitap şunu anlatıyor
Bazı insanlar kötü değil garip değil eksik değil
Sadece dünyaya biraz fazla yabancı
Okuyunca şunu fark ettim
Ben insanlara alışamıyorum sanıyordum
meğer alışamayan tek ben değilmişim.
Bu Kitaba Vatani görevimdeyken başladım boş vakitlerim de günlük bir sayfa okumaya çalıştım bitiremedim vaktim yetmemiş ti kitabı valiz de buldum ve tekrar baştan başladım başlar da sıkıyor fakat devam ettikçe insana bağımlı hissiyatı veriyor çok muazzam bir eser.
Bir insan hem umut hem çaresizlik içinde geçen 8haftalik serüven kaybettiği hayallerinin peşinde olmak ama çaresizlikten elinden bişey gelmemesi çok kötü bir durum aglamalik bir kitap.
Kitabım Elime 25Şubat Tarihinde Ulaştı O Günden Bu Güne Baya Sürükleyici Gidiyor Kitap Yorumu Yapmam Pek Yorumumu Beğenmeyenler Olup Okuma İştahı Kaçmaması İçin Sadece Kitap Hakkındaki Düşüncemi Dile Getirmek İstedim Muazzam Gidiyoruz (Sokak Nobetcileri)