Siddhartha, bir insanın “doğru hayat”ı ararken ne kadar yanılabileceğini anlatan bir kitap. Siddartha sürekli bir şeyleri deniyor, önce dinî yolları, sonra para ve zevki, sonra yalnızlığı. Hiçbiri tek başına yetmez. Ama hepsi ona bir şey öğretir.
Kitabın ana fikrine gelecek olursam, kimse kimseye hayatın anlamını öğretemez. İnsan ancak yaşayarak anlar. Siddhartha’nın farkı da budur; başkalarının doğrularını kopyalamaz, bedelini ödeyerek kendi doğrusunu bulur.
Bir arkadaşımızın tavsiyesi ve kitabın başlığı sebebiyle okudum. Allahtan uzun bir kitap değildi, yarıda bırakmamış oldum. Oldukça basit, zamanına göre insanı tefekkür ettiren yanları olsa da sıkıcı bir hal alabiliyor. Varlık alemindeki her bir yaratılan şey üzerine 12.yy da fena sayılmayacak fakat günümüzde basit ve yorucu bilgiler mevcut. İmam Gazali ile böyle bir eseriyle tanışmak güzel olmadı.