37 yaşında tabancayla kendini vurarak varlığın değil, yokluğun parçası olmayı seçen fütürist Rus şairi Mayakovski'nin ardında bıraktığı şiir, " İşte ölüyorum/ kimseyi suçlamayın bundan ötürü" diye başlıyordu...
Bir insanı ölüme iten sebepler, bütün o süreç yakınları tarafından hiç fark edilmemişse, belki de kimse yeterince yakınında olmamıştır, değil mi..? Yaşanan bir intihardan sonra bütün yakınların yakınlıklarını temize çekmesi garip değil bu yüzden. Bir ölümün birçok sebebi, birçok suçlusu olabilir. Şair, bütün bunları önlemek, suçun yükünü sevdiklerinin omuzlarından almak istermiş gibi yazmıştı o şiiri. Kendine kıyabilen, ama başkalarına kıyamayan biri gibi...
Yokluğun birilerinin varlığına tesir etmesi gerekir. Etmiyorsa, kimse için önemli olmamışsın, kimsenin hayatında boşluğu hissedilecek bir yer dolduramamışsın demektir bu. Uçsuz bucaksız bir yalnızlığın orta yerinde yaşamışsın demektir.