DEFNE KARAKOÇ

Bu münferit olayın, hayatım boyunca bana teklif edilen bir şeyi reddettiğim tek zaman olduğunu söylersem abartmış olmam. Benimki, hayır diyemeyen birinin ıstırabıydı. Reddersem onarılamaz, sonsuz bir çatlağın ikimizi de saracağından korktum.
Reklam
“Gübre ve pislikten bir çiçek nasıl filizlenip beslenebilir? Varsay ki Zorba, insan gübre, özgürlük de çiçektir.” Zorba yumruğunu masaya vurup, “İyi ama, ya tohum? Bir çiçeğin bitmesi için tohum gerekli. Bizim pis içimize, böyle bir tohumu kim koydu? Bu tohum niçin iyilik ve namusla beslenip çiçek açmasın? Ve kanla pislik istesin?”
“Bazı şeyler - hatta insanlar- birbirlerine sızarlar,” diye açıklıyorum, yemek pişirirken tatların birbirine karışması gibi.
Aklı başında hiçbir insan bir başkasının gerçeğine kendisininkinden fazla inanmaz.
Sayfa 324·Kitabı okudu
Tanrı eliyle bağlanmış bağları çözmemeli insan…
Reklam