Yoruldum. Oysa tam da kendimi yeni ufuklara açmaya, yabancı sokaklarda kaybolup içimi neşeyle doldurmaya başlamıştım, yine tükenmişliğin eşiğine geldim. Hayat, her köşeden üstüme yürüyormuş gibi ağırlaştı. Yeni insanlar tanıyıp, onlarla yakınlaştıkça kırdım, farkına varmadan yaralarımla yaralar açtım. Şimdi o hataların yankısı içimde bir pişmanlıkla dolanıyor. Kendimle barışmak için her adım attığımda, sanki içimde bir savaş daha başlıyor. Huzuru ararken, kendimle çatıştıkça, daha da uzaklaşıyorum;ne kadar çabalarsam, o kadar kayboluyorum ve şimdi herkesten, her şeyden uzaklaşıyorum. Umarım dönüp baktığımda buraya her şey istediğim gibi olmuş olur ve geldiğim yeri görüp mutlu olurum. Artık sadece kendimle kalıp, kendime odaklanıp mutlu olmak istiyorum.