Neoliberal preformans toplumunda emir, yasak ya da cezalandırma gibi olumsuzluklar yerlerini motivasyon, kendini optimize etme ve kendini gerçekleştirmöe gibi olumluluklara bırakır. Disipline edici mekanların yerini huzur verici alanlar alır. Acı güç ve iktidarla tüm ilişkilerini yitirir. Tıbbi bir sorun olarak siyasetten arındırılır. İktidarın yeni formülü "mutlu ol" dur. Mutluluğun olumluluğu acının olumsuzluğunu yerinden eder. Olumlu bir duygusal sermaye olarak mutluluk kesintisiz bir perforamns yetkisi sağlamak durumundadır. Kendini motive ve optimize etme uğraşları neoliberal mutluluk dispozifini oldukça verimli kılar, çünkü iktidarın fazladan bir çaba göstermesine gerek kalmaz. Bağımlı kişi bağımlılığının farkında bile değildir. Kendini özgür sanır. Hiç bir dış baskı olmaksızın kendini gerçekleştirmekte olduğuna inancıyla kendini kendi isteğiyle sömürür. Özgürlük baskılanmak, sömürülür. "Özgür ol", "itaatkar ol" dan daha yıkıcı bir zorlama yaratır.